TCO e.o.

 

 

 

Weekend WK Trial België in Comblain au Pont

 
   
  Verslag: Bas zeinstra en Frans Stam
Foto's: Bas Zeinstra
 
 
 

Na een hele mooie wedstrijd in Zelhem vond een week later een WK Trial in België plaats.

Voor de vierde keer werd het in Comblain au Pont gehouden. Een plaatsje niet zover van Luik en Aywaille.

Ondanks dat we in eigen land een WK wedstrijd hebben gehad besloten toch hier net als voorgaande jaren ook hier weer te gaan kijken.

 

We, Frans Stam en ondergetekende vertrokken vrijdagmorgen om zo rond de klok van drie op het paddock te arriveren, na eerst nog een hotelkamertje veilig te hebben gesteld.

Het is dan nog rustig en iedereen doet zijn dingetje. De meeste onderkomens van de teams zijn opgebouwd en er wordt ontspannen aan de motoren gewerkt of een praatje gemaakt.

Waar het ene team het stof van Zelhem eraf staat te blazen, is men verder op bezig met het vernieuwen van de koppelingsplaten, voor het Honda/Montesa team is dit een vaste ritueel vertelde Mark Freixa.

 

 

 

Op het dorpsplein was de kwalificatie zone en tevens nonstop 1 gebouwd, een mooie gelegenheid om daar zelf ook eens door te lopen.
We kwamen al heel snel tot de conclusie uhhh direkt bij de eerste hindernis dat we dit maar aan de WK piloten over moesten laten.

Wij zochten een terrasje op met een mooi uitzicht op "de muur van Comblain" en waar we even later gezelschap kregen van een bekende Franse Honda verzamelaar, die ons vertelde vergezeld van vele anekdotes hoe hij aan zijn ex Sammy Miller en Lejeune fabrieksmotoren is gekomen.
Ook vertelde hij van zijn avonturen in Japan op zoek naar originele Honda onderdelen waar containers vol vanuit Japan naar Frankrijk werden verscheept.
Aan het eind van zijn verhaal kwam hij ook nog met een paar leuke aanbiedingen waar we maar niet op ingegaan zijn, want daar moesten nogal wat Euries voor op tafel komen.
Oh ja de man dronk alleen “plat” water zoals de Belgen dat zeggen dus voor degene die gaat denken dat hij enig sinds benevelt was en zijn verhaal verzonnen had, nee dat was hij niet.

 

 

Zaterdagmorgen na een lekker ontbijt eerst maar eens bij de trainingen kijken.
Altijd fantastisch mooi om te zien hoe die mannen met hun brommertje en de zwaartekracht spelen en tevens ook een spel van elkaar een beetje uitdagen.
e meeste aandacht gaat dan uit naar toppers zoals Toni Bou, Adam Raga, Fajardo, Busto en Fujinama.

Inmiddels hadden we ook onze Belgische vriend Nico ontmoet waar we de rest van de dag en zondag mee zouden optrekken.

 

 

 

 

Half in de middag was de kwalificatie, dit zou een warm klusje worden, want de temperatuur was in het dorp inmiddels gestegen tot 34 graden.
Zelfs als je niets deed voelde je het water langs je lijf lopen.
Grote winnaar was uiteindelijk Toni Bou die werd uitgedaagd door James Dabill.
Bou had in de eerste kwalificatie de snelste tijd neergezet en Dabill had deze verbetert in de tweede kwalificatie.
Bou die als laatste aan zijn tweede poging begon trok het gas nog even verder open en declasseerde iedereen door bijna 3 seconden sneller te gaan als Dabill.

 


 

Zondagmorgen op tijd naar de wedstrijd.
Om 09:00 uur tikte de thermometer al de 30 graden aan.
Aangekomen in het dorp kwam de lucht van gebraden worsten en patat ons al tegemoet.
We hadden een planning gemaakt hoe en welke nonstops we het eerst wilden bekijken.
Dit jaar waren er op een aantal nieuwe plaatsen nonstops gebouwd.
Frans merkte fijntjes op dat als wij op zoek zouden zijn, we dit gewoon zouden overslaan, want lopen daar was bijna onmogelijk.
Laat staan dat je er nog met een motor naar boven moet.
Uiteindelijk slagen de beste toch onder luid gejuich boven te komen maar wat een spektakel. 

 

 

 



Het sluitstuk waar uiteindelijk de wedstrijd beslist moest worden was de gevreesde “Muur van Comblain” Toni mocht maximaal 2 strafpunten halen om de wedstrijd winnen, anders zou Jeroni Fajardo er met de winst vandoor gaan.

 


In de eerste ronde had Toni op de “Muur” een 5 gehaald.
Iedereen was stil en wachtte in spanning af wat hij ging doen.
Niemand was nog foutloos geweest op de laatste nonstop. 
Het geluid van de Honda van Bou roffelde door het dal hij kwam steeds hoger en hoger om uiteindelijk met wat huppen en springen foutloos boven te komen.
Een ongelofelijke prestatie, en de enige 0 op deze nonstop van de dag.
Met een oer kreet van de overwinnar en een luid gejuich van het publiek vanaf het dorpsplein en van de “Muur” kwam deze wedstrijd tot het einde, wat een dagen wat een spektakel was dit, groot respect wat deze ware kunstenaars presteren.

 

 
 
 
 
laatst bijgewerkt door: C.M. Kruijer 06-01-2020