Trial Club Obdam e.o.

 

 

 

De kop eraf 10 maart 2013

 
   
  Verslag: Cees Kruijer
Foto's: Cees Kruijer
 
 
 

Eindelijk na maanden wachten, moest het er toch een keer van komen. Geteisterd door extreme weersomstandigheden vond het bestuur de laatste twee geplande krachtmetingen niet verantwoord om door te laten gaan.

Hoewel het afgelopen week leek of als het voorjaar had in gezet, waren we terug bij de winter en hoe. De sneeuwklokjes probeerde weer terug te kruipen in de grond, zo koud was het.
Ook op afgelopen zondag 10 maart waren de vooruitzichten niet gunstig; harde wind, temperaturen van rond het vriespunt en de kans op een sneeuw blizzard waren de ingrediŽnten om het bestuur weer aan het twijfelen te brengen over het wel of niet doorlaten gaan van de wedstrijd. Zelf, net terug gekomen van veel grotere hellingen met veel sneeuw, vond dat het maar eens een keer over moest zijn en gewoon de uitdaging met elementen aan te gaan. Alleen het grote verschil tussen hier en daar was de het daar niet waaide en de zon de hele dag op je bolletje scheen. Zo erg dat er 's middag met ontbloot bovenlijf in de zon een biertje op het balkon van het hotel genuttigd kon worden. Het was zo warm dat de zweet parels over je buik liepen.
Ongeveer half tien aangekomen bij de Muntjeberg was er alleen de familie Mortelregen die al stonden te wachten. Ik vreesde dat iedereen thuis nog aan de computer gekleefd zat, te wachten en hopen op een mailtje met afbericht.
Het eerste werk; stroom naar het TCO honk en de kachel aan.

Ondanks dat het de gehele zaterdag geregend had, was er genoeg ruimte om een pittige wedstrijd uit te zetten en waren de heuvels goed begaanbaar.
Gelukkig druppelde de leden toch langzaamaan binnen en werd er met vereende kracht een wedstrijd uit gezet, waarbij rekening werd gehouden met omstandigheden. Het was hierdoor dat we pas tegen kwart voor twaalf konden starten. Ook de harde koude wind droeg ook niet echt bij aan het vlot bouwen van een non-stoppie. Er werden vijf uitdagingen gemaakt.

Bas Zeinstra had zich spontaan aangemeld om de puntentelling en de kaarten te verzorgen, bij gestaan door Jacquelien van Daele. Echtgenoot Jeroen had hele andere problemen met de temperatuur. In TunesiŽ is hij een rally aan het rijden en de motor werd er zelfs te heet. Dit soort problemen hebben wij niet gehad. Al zou je geen koelwater meer in je radiateur hebben, dan had je het nog niet gemerkt. Zo koud was het.

18 deelnemers hadden de moed opgebracht om naar de Muntjeberg af te reizen. De rest was in gevroren en zat thuis.
Na de aftrap door voorzitter Frans, die voor deze gelegenheid de speech zeer kort hield, werden we los gelaten op de hindernissen.

De eerst hindernis werd door de zwartglas specialist uit Wormerveer bewaakt. Zoon Marrio had de helm en de laarzen thuis bij de achterdeur laten staan en reed de wedstrijd op zijn werkschoenen en met een baseballcape op.
Een uitdaging waar ik in de eerste ronde letterlijk al mijn Waterloo vond. Ik reed wat rommelig van een buis af, met als gevolg dat mijn achterwiel over mijn voorwiel heen ging en ik met een sprong het vege lijf moest redden. Het was jammer dat net op die plek waar ik mijn landing inzette een modderpoeltje was. Mijn nieuwe trialjas was nu niet nieuw meer. Voor mijn afsprong kreeg van de diverse juryleden een cijfer wat variŽrende tussen de 8 en een 9+.
Bert had alles wat ie thuis in de kledingkast had hangen aan getrokken. Zelfs dat was niet genoeg, want de vorst kroop via zijn benen omhoog en hij was aan het eind van de wedstrijd tot op het bot verkleumd.

De tweede werd eerst door Bas bestuurd en later werd de tang door Frank Muntjewerf himself overgenomen.
Een technisch non-stoppie die redelijke te doen was. Geel had een lastige helling te nemen die resulteerde in een nul of een vijf. Uiteindelijk wisten beide gele piloten de non-stop zonder voetjes te bedwingen. Op deze non-stop verzamelde ik de meest punten, doordat ik het niet zag zitten om dwars over een schuin liggende betonnen balk te rijden. Met vier rondjes heb je gelijk al 20 punten achterstand. Mijn tegenstanders in deze klasse die in leeftijd opgeteld samen net zo oud zijn als ik (Mario niet mee gerekend) hebben nog geen angst en gaan elke uitdaging met jeugdige (over)moed te lijf. Jammer was dat Daan van Daele moest uitvallen, doordat hij bij het aantrappen van zijn motor zijn been open haalde. Hij raakte met moeder Jacquelien naar het ziekenhuis waar doormiddel van zes hechtingen de snee gesloten werd. Hij maakt zich nu grote zorgen voor zaterdag wanneer in Nunspeet de eerst NK jeugd wordt verreden. Is hij wel fit genoeg om mee te mogen doen?

De derde non-stop werd door mijn skie-maat Dorus gecontroleerd. Een non-stop waarbij het op het betere stuurwerk aankwam. Aan het einde wachte er voor de gele piloten een flinke afstap naar beneden. Was deze eenmaal genomen, dan stond Yentel Pronk al bij je om de gaatjes in de kaart te knippen. Een non-stop waarbij gemakkelijk een voetje werd gezet. Yentel was voor deze gelegenheid gekleed in een fel kleurige skiebroek die haar beschermde tegen de ergste wind.

De vierde uitdaging werd door Ellen Rottier en een maatje (neef?) van Maarten gecontroleerd. Ellen had ook de skiebroek aan en probeerde op deze manier de kou te trotseren. Ook een non-stop net als de derde waar gemakkelijk een voetje gezet werd, maar die ook puntloos genomen kon worden.

De laatste non-stop werd door voorzitter Frans bemand, die als gevolg van een arm blessure zich even koest moest houden. Geen moeilijke uitdaging achteraf. Doordat het droog bleef was er voor het hoppen op de buizen goed grip te vinden en in elke klasse  met een nulletje genomen.

Opruimen en allemaal in onze riante kantine waar het lekker op temperatuur was. Hulde voor de mensen op de controle die onder deze koude omstandigheden toch nog genoeg gevoel in de vingers hadden om knipjes te maken in de kaarten.

 

 


Na het huldigen van de winnaars werden eindelijk de kampioenen van de jeugd klasse gehuldigd. De eerste drie kregen een fraaie TCO drinkbeker uit gereikt met daar op de plaatst in het klassement van 2012.
Symen Pronk had bloemen voor zijn moeder gewonen, mocht een mooie drinkbeker mee naar huis nemen, maar moest een schoen achter laten in de zuigende modder van de Muntjeberg. Deze is tot op heden niet meer terug gevonden. Hij had wel met ťťn strafpunt minder zijn vader verslagen, die overigens ook met bloemen naar huis mocht.

GertJan Borst was eindelijk verlost van zijn grootste tegenstander in de blauwe klasse en kon hij ook een bosje voor zijn vrouw mee nemen. Victor de Rooij net uit blauw gekomen stak in de rode klasse met kop en schouders boven de rest uit en had ook een ruikertje voor moeder Gemma.


Zoon Puck verdedigde de familie eer en ook moeder Josť kreeg een bos rozen.

Er waren wat bedenkingen vooraf of de wedstrijd wel door kon gaan. Achteraf viel het allemaal geweldig mee en hebben we een prima wedstrijd kunnen rijden. Ik vrees alleen dat de mensen op de controle de rest van de middag nodig hebben om weer een beetje op temperatuur te komen.

Voor de uitslag klik hier.


voor een koud filmpje klik hier

 

 
 
 
 
laatst bijgewerkt door: C.M. Kruijer 13-03-2017